Analyser ein kampanjefilm frå Redd Barna

Denne filmen handlar om overgrep. Vi anbefaler at du ser gjennom filmen på førehand. Ver merksam på at temaet kan vekke reaksjonar, spesielt hos elevar med eigne erfaringar.

Heilt sidan eg var liten, har eg skjønt at eg ikkje er heilt som dei rundt meg forventar at eg skal vere. Dei første åra på barneskulen leikte eg berre med jentene. Men så – då vi blei litt eldre – fekk eg ikkje vere med lengre. Eg blei åleine i skulegarden. Eg hugsar at dei pleidde å rope "jævla homo" utover fotballbanen når nokon bomma på mål. Det blei brukt som skjellsord heile tida. Og dei ropte det etter meg òg.

Lærarane, dei sa ikkje noko. Det var berre sånn det var.

På ungdomsskulen blei mobbinga verre. Ein dag då eg gjekk opp trappa etter eit friminutt, hugsar eg at to frå parallellklassen drog av meg buksa. Dei ville sjekke om eg var gut eller jente. Alle såg det.

Eg ville berre vere usynleg.

Ein dag tok læraren meg til side. Ho sa at ho ville hjelpe meg. "Åh, endeleg ser nokon meg", tenkte eg. "Du bør kle deg annleis", sa ho. "Viss du ikkje skil deg ut, kjem dei ikkje til å ta deg."

Sommaren etter møtte eg ein på nettet. Han var litt eldre enn meg, men han likte meg. Og eg som hadde vore utanfor, fekk meg plutseleg kjæraste. Det var heilt utruleg. Kvar kveld den sommaren sovna eg i armkroken hans mens vi høyrde på musikk.

Men så ei natt vaknar eg av at han prøver å ta av meg kleda. Og eg strittar i mot, men han held fram. Kroppen min frys heilt. Eg ligg heilt stilt. Klarer berre å sjå på klokka på veggen.

Dagen etter let han som ingenting. Sjølv om eg kjende at det var feil, klarte eg heller ikkje å seie noko.

Kva skulle eg seie?

Eg hadde lært at eit overgrep betyr at ei kvinne blir utsett for noko av ein mann. Dette var jo annleis. Så han heldt fram, og natt etter natt stirte eg på klokka på veggen. Blei meir og meir usynleg.

Eg skulle ønske eg kunne seie at det var meg som klarte å komme ut av det, men det var han som gjorde det slutt eit halvt år etterpå. Eg heldt fram med å gå inn og ut av destruktive forhold mange år etter det. Heilt til eg kom inn i eit nytt miljø. Der trefte eg dei vennene eg har i dag. Og eg kjende plutseleg at det var greitt å vere meg på ordentleg. Eg blei respektert, og eg kjende at eg kunne stole på at kjenslene mine og grensene mine er verd noko.

Og eg blei glad i meg sjølv. Eg ville ikkje lenger gøyme meg.

I dag er eg synleg. Eg er stolt over å vere meg, og eg er skeiv. Eg liker ordet "skeiv", for det rommar liksom ... alt.

Snart er det eg som skal stå framfor tavla og sjå utover ein klasse. Eg studerer til å bli lærar, og då veit eg kor viktig det er å sjå kvar enkelt elev for den hen er.

På første skuledag skal eg spørje: "Hvem er du?, og "Kva drøymer du om?". Og eg skal seie: "Eg heiar på deg."

Dette er ikkje historia mi, men eg har valt å gi stemma mi til ho fordi ho fortel noko som er viktig. Visste du at barn og ungdom som er skeive, oftare blir utsette for vald, seksuelle krenkingar og overgrep enn andre? Sånn skal det ikkje vere. For alle har rett til å kjenne seg trygge i sine eigne liv. Ingen barn og ingen ungdommar er heilt like, men alle er like mykje verd, og dei fortener å bli sette og møtte med openheit for den dei er, og ikkje den som andre vil at dei skal vere.

Viss vi som er vaksne, klarer å møte alle barn og unge med den same respekten, kan vi gjere dei trygge på at dei kan vere seg sjølve, at dei kan vere synlege, og at dei kan seie ifrå.

Så ver ein slik vaksen. Det er oppmodinga mi til deg.

Derfor er eg her.