Filmar og podkastar om hinduismen

Y: Yuhashinee

I: Intervju (Marthe Sveberg)

AK: Ann Kristin

I: Yuhashinee er 20 år gammal og hindu, med Shiva som hovudgud.

Y: Eg snakkar med Gud kvar dag og har opplevd at Gud har hjelpt meg ut av mange vanskelege situasjonar.

I: Ann Kristin er 43 år og medlem av Den norske kyrkja.

AK: Eg opplever Gud som ei usynleg verkelegheit, som eg har med meg.

I: Kva inneber det å ha ei anna verkelegheit å ta omsyn til, kva betyr det å vere religiøs, sånn i kvardagen?

I: Kan du få kontakt med Gud?

AK: Ja, eg trur det. Det høyrest ofte rart ut for dei som ikkje opplever at dei får kontakt med Gud. Og det er ikkje sånn at eg går rundt i verda og har ein sånn kontinuerleg ..., ja, som å ha på Facetime eller mobil, og liksom heile vegen har ein pågåande kontakt. Men, eg trur at Gud er der heile tida, sånn at det er ei oppleving, og at det er ei usynleg verkelegheit som er ein slags del av livet mitt.

I: Du har med deg ein slags kjærleik når du går rundt i verda, og det er den du møter verda i, på eit vis?

AK: Altså, det eit slags fundament, eit slags grunnlag i livet, som er ein slik fin ting, ei god erfaring. Nokre gonger kjenner eg det tydeleg og tenkjer over det: "Wow, eg er meg, faktisk. Eg er kjær og anerkjend og vilja: Eg er ein ønskt skapning av Gud." Det er ein sånn fin ting, og det kan vere ei overveldande og sterk oppleving av og til. Men stort sett er det eit slags trygt golv i livet.

Y: Eg tenkjer at Gud er ei kraft som er inni meg, og i alle andre. Så når eg snakkar med meg sjølv, så tenkjer eg at eg snakkar til Gud, som er inni meg. Og då får eg mot – og krafta til å gjere alt i kvardagen.

I: Har du snakka med Gud i dag?

Y. Hehe, ja, det har eg. Eg pleier å snakke til Gud same kva eg skal gjere, før eg skal gjere ting. I alle fall når eg skal gjere noko nytt. Det her er jo veldig nytt for meg, så då har eg bede til Gud før eg kom hit og mens eg satt der ute.

I: Å, det liker eg så godt; at du og Gud har snakka om denne podkasten her i dag! Det er så fint. Korleis snakkar du, kva gjer du då?

Y: Nei, då berre seier eg: "Gud, eg skal gjere dette, og då må du hjelpe meg med å gjere det rette og gi meg styrken til å komme meg over det."

I: Opplever du at du får svar?

Y: Eg får i alle fall eit svar i form av at eg får mot til å gjere ting. Eg kjenner meg sterkare, eg føler at eg har nokon som er ved sida av meg. Og då når vi ber, så pleier ein først å be til seg sjølv, sånn: "Gud, du må hjelpe meg med det her, du må velsigne meg, gi meg mot og styrke til å utføre ting." Og så går ein gjerne over til familie og nære slektningar: "Du må velsigne familien min, vi må vere sterke saman", til dømes. Og så går ein gjerne ut i samfunnet, og til slutt heile verda. For du tenkjer at: "Eg er ein del av familien min, familien min er ein del av samfunnet, og samfunnet vårt er ein del av heile verda." Så alt heng jo saman – viss verda går igjennom noko dumt – så vil det på ein måte påverke meg som eit individ òg. Så då seier ein: "Ja, det må vere fred på jord, hjelp alle menneske med å utføre handlingane dei treng hjelp med", og så vidare.

I: Kva er det som er det viktigaste i den kontakten for deg?

Y: Det er ikkje alltid ein kan snakke om alt med ein ekte person på ein måte, fordi ein tenkjer: "Ok, kva er det den personen tenkjer om det?" eller noko sånn. Men når du har ein inni deg på ein måte, ein gud, som du snakkar konstant til, så får du på ein måte ut alt det du har på hjartet og i tankane. Og samtidig så er det ingen som kan dømme deg, du får berre hjelp og styrke. "Ok, då har eg sagt det", ok, då kjenner eg meg litt sterkare, og at eg har nokon som kan hjelpe meg'.

I: Ann Kristin, kontakten med Gud kan beskrivast som ei oppleving av å vere elska, seier du, er det noko du kan gjere for å kjenne ekstra på den kontakten?

AK: Eg tenkjer at stille, det å liksom falle til ro og bli stille; det er eit sjakktrekk. Fordi viss eg sit på mobilen og surfar og sjekkar ting, så er eg oppteken av det. Då er det ikkje stille inni meg, og det må nok eg vere for å kunne kjenne det, oppleve det.

I: Eg har ikkje opplevd den kontakten som du beskriv, og eg synest jo at det høyrest utruleg fint ut, liksom eg vil òg ha dette her. Eg vil òg ha det synet på verda, eg vil òg ha den grunnmuren inni meg, men samtidig så kjennest det nesten litt sånn: Eg kunne ønskje at eg hadde blå auge, men det har eg ikkje.

AK: Eg tenkjer at du er ein av mange som har det sånn. Eg kan godt forstå korleis det er å ha det sånn. Gud er ein usynleg og ukjend gud for mange, og samtidig så synest eg det er utruleg kult sagt – sånn som ein som heiter Paulus – han var ein gong i Athen og snakka med Athenarane som møttest oppe på ein plass som heiter Areopagos, oppe på Akropolis, der oppe på ein haug. Der var det nokon som hadde sett opp eit alter der det stod: "Til ein ukjend gud". Dei hadde så mange gudar, og så hadde dei òg eit alter for ein ukjend gud. Og så sa Paulus at "det er Han eg snakkar om", og "Gud er ikkje langt borte frå éin einaste ein av oss, for det er i Han vi lever, og rører oss, og er til", seier han. Denne guden omgir oss alle, og viss eg trur det då, så tenkjer eg at Gud er tilgjengeleg for alle. Og ein kan søkje Gud, ein kan prøve å få kontakt med Gud på ulike måtar. Ein kan enten oppsøkje stader eller miljø der det er andre folk som gjer det, eller ein kan lese bøker, men eg trur nok mest av alt det handlar om eit slags ønske, då. Eg trur jo at Gud er der heile tida, og eg trur at, utan at eg veit korleis det er for deg, så tenkjer eg at Gud er som ei mor som står usynleg der og ventar med opne armar. Og då er det på ein måte ikkje noko anna å gjere, enn å gå imot dei opne armane. Og det kallar vi kristne for nåde. Det er Gud som ventar, som er kjærleik, den ytste kjærleiken, den ytste aksepten av oss menneske; ventar på oss.

I: Er det mogleg å trene opp evna til å få kontakt med Gud, eller er det berre sånn at om ein kan vere opne for det, så er Gud der? Kva tenkjer du om det?

Y: Vi i hinduismen seier at Gud er i alt og alle, så viss ein er open for det, så vil eg tenkje at då vil ein skjønne kva den andre meiner. Til dømes: For andre kan dei tenkje at eg snakkar med Gud når eg er på veg til ting, at det kan vere rart, at du berre snakkar med deg sjølv. Men det handlar jo om tankar og kva ein sjølv trur – så viss eg trur at eg snakkar til Gud – så tenkjer eg jo at eg gjer det. Viss den andre personen, eller viss nokon andre òg tenkjer det same, "ok greitt, no skal eg snakke med Gud" og faktisk snakkar, så vil det vere det same. Det er ikkje noko ein kan trene seg opp til: Ein treng ikkje bli noko betre for å snakke med Gud, du er deg sjølv, og Gud godkjenner deg som den du er.

I: Så viss eg tenkte at: No vil eg det, så kunne eg gjere det? Og så kunne eg på ein måte få snakke med guden din?

Y: Jaja, ein treng ikkje noko spesielt språk eller noko sånt. Gud, som er over alt saman, er over språket òg, han skjønar alt det du seier. Det er din tanke som gjeld.

I: Er det noko spesielt du kan gjere, for at den praten skal komme tydelegare i gang, på eit vis?

Y: Mhm, det ein seier at Gud liker, er når eg vier meg sjølv til Gud. Det er sånn at eg berre: "Eg er din", på ein måte. "Berre hjelp meg, eg er som barnet ditt, eg treng hjelpa di". Og eg berre overgir meg, som om eg legg meg flat, til Gud. Så kjenner eg at då vil han gjere alt for å hjelpe deg, for eg berre tenkjer at alt er i hendene hans, på ein måte. Og eg kan gjere noko smått som å gi han ofringar, gi han det han liker – til dømes blomstrar eller litt mat, eller noko sånt. Og Gud er jo eigentleg overalt, han treng jo eigentleg ingenting, men eg berre gjer det, sånn at eg skal kjenne meg lykkeleg, som at eg skal takke han då, på ein måte. Den beste ofringa nokosinne, er jo deg sjølv eigentleg. Som når eg gir hjartet mitt til han, så er det meir enn nok for han eigentleg. Men ein kan gjere andre ting òg.

I: Du er med i Bhakti-rørsla, kva betyr det?

Y: I Bhakti-rørsla så er det ein veg mot frelse for å oppnå Gud. Og då er det "vegen til truskap". Det er ein av dei tre vegane for å oppnå frelse. Denne vegen er slik at du kan førestille deg Gud på den måten du vil: Eg kan førestille meg han som barnet mitt, der er det til dømes Krishna-rørsla som kjem inn. Eller som forelderen min, bestevenen min, venninne, eller den eg måtte trenge, der og då.

I: Eg forbind kanskje hinduismen òg med meditasjon, har det noko med dei vegane å gjere òg?

Y: Ja, det er på ein måte ein annan veg: "Vegen til kunnskapen" kjem det inn under. Og når vi seier at Gud er i alle og alle andre, så tenkjer vi jo at Gud er i deg òg, og når du går inn i deg sjølv og finn ut kven du faktisk er, så finn du samtidig ut kven Gud eigentleg er. Og det er då meditasjon kjem inn. Meditasjon handlar om at du går inn i deg sjølv og leitar etter kven du faktisk er. Eg er Yuhashinee, eg er ei kvinne, men kven er eg eigentleg?

I: Sånn som i dag då, at du får hjelp med å vere her, gjer då den opplevinga du har når du er her – er det på ein måte eit bevis på at du har rett, på at du er på rett veg?

Y: Ja, det eg bad om var: "Gud, du må komme inn i meg og snakke for meg", og då kjenner eg nokre gonger at eg ikkje tenkjer over kva eg seier. Tankane fell på plass saman, og eg klarer å svare noko fornuftig. Så då tenkjer eg: "Ok greitt, då har Gud hjelpt meg på ein måte."

I: Når ein les om religionar, så kan ein jo nokre gonger få ei oppfatning av at religion først og fremst er ein institusjon med faste ritual og reglar eigentleg. Men for deg personleg, handlar religiøsiteten mest om kjensler og opplevingar på innsida, eller er det desse ytre tinga som er viktigast?

Y: Nei, for meg vil eg seie at religion handlar om kjensler og dei personlege erfaringane ein har, og kva ein sjølv tenkjer. I hinduismen så har ein eigentleg ikkje nokon klare reglar for kva du må vere eller kva du skal gjere. Men vi har alternativ der du kan velje sjølv kva du vil følgje. Vi har "Dette bør du gjere", "Dette kan du gjere", det er meir slik det står skrive i hinduismen. "Du bør ikkje drikke alkohol" til dømes, eller "Du bør ikkje skade andre". Fordi, til dømes med karma: Det er her alt kjem inn. Det du gjer mot andre, vil du få tilbake, same kva du gjer. Du kan gjere noko godt, det får du tilbake. Du kan gjere noko vondt, og då får du det tilbake.

AK: Det du stiller opp mot kvarandre, det er anten dei ytre rituala eller det indre livet då, det som på ein måte går føre seg på innsida. Og då er det – det som går føre seg på innsida. Det er på ein måte ulike lag då kanskje, av kjensler. Det som ein kanskje kan kalle for erkjenning. Og noko som ligg djupt og noko som du – eit fundament – du trur på og tek omsyn til. Sikkert fordi at eg er i den lutherske tradisjonen, så tenkjer eg at den erkjenninga og den trua og det personlege forholdet mitt til Gud, det er det sentrale. Samtidig så oppdagar den lutherske tradisjonen min stadig meir at ritual og praksis ikkje var så oppskrytt som ein har ofte har trudd. Ein har tenkt at "Det treng vi ikkje, nei, vi er fri", og "Vi kan berre gjere det som vi kjenner", og vi har ikkje plikt til å verken be så og så mange gonger om dagen, eller plikt til å gå i kyrkja, det kan vi gjere når vi vil. Mange har merka at: "Nei, vi treng ein slags rutine." Det er jo noko som fungerer, noko folk i heile samfunnet liksom oppdagar. Vi oppdagar at kroppen er viktig, vi oppdagar at rutinar er viktige. Det er fint å liksom praktisere eitt eller anna som gir oss noko. Og det oppdagar lutherske kristne òg. Og det har gjort at vi stadig har blitt meir opptekne av til dømes tidfesta bøner, å be fleire gonger om dagen, faste bøner. Bordbøn, å gå til gudsteneste, liksom gjere ulike ting. Og sjølvsagt er det å praktisere ulike ting – det å vere oppteken av verda då, litt sånn aktivist. Det å vere opptekne av miljøet, vere opptekne av fattigdom. Sånne ting er òg ein del av det. Altså det er ikkje sånne konkrete små ritual, men det handlar på ein måte om handlingar i verda.

I: Korleis hadde det vore med eit liv utan Gud?

Y: For meg så hadde det vore tomt. Eg har i heile mitt liv hatt Gud i tankane mine på ein måte, og eg har alltid trudd på Gud. Og når eg plutseleg ikkje skal gjere det, så ... Det er ikkje noko eg kan klare, på ein måte. Eg kjem til å gjere det automatisk. Det å snakke til Gud, eller det å be til Gud, det gjer eg automatisk no. Eg tenkjer ikkje over at eg snakkar til Gud når eg gjer det lengre, det berre fell meg automatisk inn. Så eit liv utan Gud hadde vore veldig rart for meg, veldig tomt, og eg kan eigentleg ikkje forklare eller beskrive det.

G: GustavI: Intervjuar

G: Eg var som dei fleste andre gutar. Eg spelte fotball, og drog på fest og hadde det moro. Men ein dag, då eg var på veg til polet, møtte eg ein munk, som skulle forandre livet mitt.

I: Kva er det som får ein ung mann på 23 år til å slutte med alkohol, slutte å ete kjøt, slutte å ha sex, og i staden vie fleire timar kvar dag til Gud? Det er fem år sidan Gustav blei ein Hare Krishna, men kvifor blei det sånn? Og korleis er det?

I: Korleis vil du beskrive deg sjølv, før du blei religiøs?

G: Eg vil beskrive meg sjølv som ein ganske vanleg gut, som gjorde vanlege ting. Oppteken av fotball og fest, vanlege greier eigentleg. Eg hadde ikkje noka spesiell tilhøyrsle verken den eine vegen, eller den andre. Eg er ikkje døypt, og er konfirmert borgarleg. Ikkje noko spesiell tilknyting. Gjekk ikkje i kyrkja på søndagar, det var kanskje berre til jul med skulen og sånne ting, men eg følte alltid at eg hadde ein viss respekt for religion. Eg var ikkje imot det, men eg hadde ikkje nokon kunnskap eller noko erfaring med det.

I: Og ikkje noko oppleving av at det var nokon gud heller?

G: Nei, eg hadde kanskje tenkt på det, men ikkje noko sterk overtyding.

I: Det var etter vidaregåande dette her, på veg inn i vaksenlivet, korleis var den vegen – var han klar for deg, visste du kva du ville og kven du var, og alt det som ein held på med?

G: Nei, eg gjorde vel kanskje ikkje det. Etter skulen jobba eg litt og tok meg nokre friår og sånne ting, men det var nok mange ting som eg gjerne skulle ha visst på førehand, før eg tok hand om vaksenlivet.

I: Kva slags ting var det som gjorde deg i tvil?

G: Eg skulle kanskje vore flinkare til å rydde rommet mitt og lage mat sjølv og betale rekningane og sånne ting – det var litt overgang.

I: Følte du deg ikkje helt skikka for den nye fasen? Kor nøgd vil du seie du var då, var det liksom godt på innsida, eller var det mykje som gnaga?

G: Nei, det var vel begge delar. Som alle andre så opplevde eg opp- og nedturar, eg vil ikkje tru at eg skilde meg noko ut frå andre, slik sett.

I: Så plutseleg ein dag, så skjedde det noko i livet ditt, eigentleg heilt tilfeldig. Kva var det som skjedde?

G: Vel, det var 16.mai 2014, og eg var på veg til vinmonopolet, for eg skulle vel ha litt vin til dagen etter då, som var 17.mai. Så gjekk eg nedover Grünerløkka, og på vegen der møtte eg ein munk. Denne munken var veldig hyggeleg og smilte til meg, og sa at ’du såg ut som ein bra mann’. Så blei eg litt smigra og tenkte at eg skulle gi han litt merksemd, då, og høyre kva han har å seie. Og han hadde nokre bøker frå Austen, på ein måte hinduistiske bøker. Han fortalde litt om dei, og eg syntes han var veldig, veldig oppegåande, og syntes jo at dette var ganske interessant, då. Han hadde også nokre vener som sat i bakgrunnen og spelte litt musikk, det var eigentleg ein veldig hyggeleg atmosfære rundt han. Så eg lova at eg skulle – eg skulle først på vinmonopolet då (ler) – og så skulle eg ta ut 100 kroner, så skulle eg få den boka av han. Sånn starta det.

I: Kva var det du håpa den boka skulle gi deg svar på – var det ei kjensle som mangla, eller var det meir konkrete, eksistensielle spørsmål?

G: Ja, kanskje det. Det var jo liksom litt sånne absolutte svar, og store spørsmål og svar i den boka, det var i alle fall det eg trudde. Eg følte jo at det kanskje kunne vere noko sånt noko der. Eg har jo liksom sett munkar og sånn på film og har høyrt om det før, så eg hadde ei viss forståing av kva det kanskje innebar. Så eg var litt nysgjerrig og ville gjerne vite litt meir.

I: Og kva for konkrete spørsmål var det?

G: Nei, det er på ein måte sånne spørsmål som: ’Kor kjem eg frå?’, ’Kva er meininga med livet?’, ’Kva skjer etter vi døyr?’ Sånn type ting.

I: For dette høyrest jo veldig sånn kvardagsleg ut; ’Dette såg då veldig hyggeleg ut’. Var det eigentleg ikkje sånn; ’Åh, her trur eg verkeleg at eg kjem til å finne noko!’. Det var verkeleg meir sånn ’No ja, eg går på polet, og så kjøper eg den boka og les litt om det’? Skjønar du kva eg meiner?

G: Det var eigentleg litt sånn det starta. Det var ei god beskriving, eigentleg, ganske kvardagsleg. Det var sol og sommar, eller vår, då, eg hadde ikkje nokon planar om at eg skulle bli munk med ein gong eg såg han. Det var nok boka som gjorde det litt meir interessant for meg.

I: Kor mykje gjekk du med dei spørsmåla, då, var det noko som tok stor plass i livet ditt? Eller var det meir sånn: ’Ja, det hadde vore hyggeleg å vite det’?

G: Ja, eg ville ikkje sjå på meg sjølv som ein sånn filosof då eg var liten, liksom, men eg har alltid tenkt litt på dei spørsmåla. Eg trur på ein måte at dei spørsmåla har vore der, og liksom dukka opp titt og stadig. Det er på en måte relevante spørsmål for meg, som eg hadde.

I: Du kjøpte den boka, kva skjedde så?

G: Den boka blei liggjande hos meg 17.mai, då tenkte eg ikkje så mykje på ho. Men etter det, så tok eg ho opp og begynte å lese ho, og eg syntes ho var ganske interessant. Eg blei litt oppslukt av ho. Eg følte at ho ga svar på ting som eg ikkje hadde fått svar på før, eller andre stader. Og det var på ein måte om ting som eg ikkje hadde høyrt om, eigentleg. Som det stod i boka, så har vi ei materiell verd, og så er det ei spirituell verd. Og vi er i den materielle verda, og vi kan komme i kontakt med den spirituelle verda no, og vi kan dra dit etter døden. Og i den spirituelle verda så er alt evig, mens i den materielle verda er ting forgjengelege, då. Det gav meg på ein måte avlasting.

I: Og kva var det i den spirituelle verda, som var så bra? Sorry at eg stiller så dumt spørsmål, men eg skjønar jo ikkje kva som skjer der, i den spirituelle verda.

G: Nei, det er jo litt mystisk. Ein må kanskje lese litt og få litt informasjon om kva er det eigentleg betyr. Du kan seie det er lyset, og det er dei fine tinga og på ein måte dei reine tinga. Det er ikkje død, det er ikkje øydelegging og sånt, og det syntest eg var veldig fint.

I: Og det er den verda ein kan få kontakt med, også når ein er her i den materielle verda?

G: Det trur eg. Eg følte eg blei mindre stressa med ein gong eg las, og begynte å tru på dei tinga. Då var ikkje det så viktig. Det endra fokuset litt frå dei tinga til andre ting.

I: Kor viktig var dei syngjande, hyggelege munkane, det å dele desse spørsmåla, og denne trua?

G: Ja, eg synest jo at det var veldig fint å komme til, ikkje berre ein visdom, men også ei samling med menneske som var entusiastiske og glade og på ein måte tok meg inn, litt sånn utan at eg nødvendigvis hadde fortent det. Og det var også ein morosam aktivitet å gjere – å syngje og danse og spele instrument, og så var det jo nytt og spennande. For det er jo ein litt annan kultur, det er på ein måte litt spesielle trommer, og litt spesielle klede og mykje fargar og litt sånne skulpturar rundt omkring, og røykjelse og sånt. Det syntest eg også var veldig morosamt.

I: Nokon seier at dei den eine dagen var den heilt vanlege, gamle seg sjølv, og så var det nesten som eit lynnedslag, så kjende dei liksom at ’no er Gud her’. Var det sånn for deg?

G: For meg så var det vel ein litt gradvis prosess. Der kor jo meir eg las, jo meir eg mediterte, jo meir begynte eg å tru. Det var ikkje for meg eit sånt lynnedslag, men eg måtte ta nokre val. Der kor kanskje boka seier at her må du tru viss du skal gå vidare, så må ein kanskje overgi seg til det, og så på ein måte auka trua mi.

I: Kva var det som gjorde det, var det nokon opplevingar eller var det at orda gav meining, eller kva var det som gjorde at du heile tida bevegde deg mot –?

G: Orda ga veldig mykje meining for meg, eg følte at ho (boka) samtykte litt når det gjeld mange av dei tinga eg trudde frå før av òg, og opplevingane gav på ein måte ein inspirasjon til å fortsetje. Fordi det var veldig spennande, og eg tenkte også at når folk er så hyggelege og greie og så glade, så kan det kanskje ikkje vere så gale? Det resonnerte meir med ting eg følte, meir enn kanskje eksakte ting. Eg følte at det passa meg veldig godt. Det passar meg veldig fint at sjølv om kroppen min døyr, så døyr ikkje eg, det synest eg høyrdest veldig bra ut. Så det er kanskje på eit meir overordna nivå, at eg følte at dei tinga passa meg, enn reint eksakte ting. Det var eksakte ting også, som til dømes – eg hadde ein tanke om at kanskje det finst – i forskjellige religionar kallar ein det forskjellige ting; englar og liknande. I norrøn mytologi så har du Thor og Odin og sånt, så eg tenkte at det finst kanskje høgare makter, og det bekrefta den boka, at det finst.

I: Var det ein sånn augeblink, der du tok skrittet: ’No blir det sånn’, ’No kjenner eg meg sikker på dette her’?

G: Det var vel fleire gongar, faktisk. Undervegs har eg måtta ta fleire val som kanskje har vore litt vanskelege. Men som eg har vore nøgd med, også seinare. Og det kan jo vere val som der kor eg måtte gi avkall på ting. Eitt av dei første vala eg tok, var å bli vegetarianar. Og det stod det, då, at ein burde bli vegetarianar, det var veldig bra. Så tenkte eg: ’Ok, skal eg bli vegetarianar?’, ’Aldri ete kjøtt igjen?’. Det er ganske digg då, å ta ein burgar, eller ete noko god pasta med kjøttbollar, eller sånne ting. Men så tenkte eg: ’Ok, eg tar sjansen, så prøver eg på det’. Så har eg klart det sidan, og no er det snart fem år eg har vore vegetarianar.

I: Er det andre store augeblinkar, der du har valt?

G: Ja, til dømes alkohol, då, det stod også i bøkene at det er kanskje ikkje så bra med alkohol heller, med tanke på meditasjonen og så vidare. Og det er jo eit val som eg har måtta ta fleire gonger, for det var litt vanskelegare for meg å gi opp akkurat det. Eg prøvde først, og så gjekk det ei stund og så får ein litt tekstmelding av kameratar: ’Skal du vere med på fest?’, ’Ok, eg kan bli med på fest, men eg skal ikkje drikke’. Og så: ’Ok, eg kan ta meg éin øl, då’, (I ler) og så plutseleg så blir det eit par øl, da.

I: Men er det greitt, då, eller må du gå og seie unnskyld til nokon, korleis er det?

G: Nei, eg føler ikkje at – det kan jo kanskje vere greitt å beklage nokre gonger, viss eg har vore på fylla eller noko sånt – men eg føler ikkje at det er så viktig for meg. Viktigare for meg er kva eg gjer no.

I: Kva er dei store forskjellane på kvardagen din, før og no? Heilt sånn praktisk, korleis er kvardagen din i Hare Krishna?

G: Han er på mange måtar meir strukturert. Eg prøver å stå opp tidleg kvar dag, leggje meg i rimeleg tid, prøver å få til litt meditasjon og gjerne litt lesing før eg drar på skulen eller gjer dei tinga eg skal gjere. Det er å ha ein kontakt med åndelege folk, eller folk som er interesserte i spiritualitet og sånne ting. Og å dra på regelmessige samlingar, sånn på søndagar til dømes, og syngje og chante. Og den største forskjellen er kanskje det som skjer på innsida: at fokuset er forandra.

I: Kva er det trua har gitt deg, då?

G: Ho har gitt meg mange ting. Ho har gitt meg ei meining med livet, som eg ikkje fann før. Og ho har gitt meg nye tankar om ting rundt meg.

I: Korleis då, til dømes?

G: Eg trur gjennom meditasjon og filosofi, at eg har klart å endre synet mitt på ting og situasjonar, og kanskje eg har litt lengre lunte no enn før.

I: Kva er den største forskjellen på deg som person?

G: Nei, kanskje litt meir pliktoppfyllande enn eg var før. Litt meir strukturert. Litt meir påliteleg, kanskje. Eg veit ikkje, det er kanskje litt vanskeleg for meg å bedømme sjølv, eigentleg. Eg har jo ikkje blitt ein annan person, eg er jo framleis den same som eg var før.

I: Vil du seie at du levde livet feil, før du blei ein Hare Krishna?

G: Kanskje ikkje heilt feil, men viss det er mogleg å seie: kanskje delvis feil. Eg ønskte jo gjerne å oppnå før også, glede og gode relasjonar og sånne ting, men eg trur kanskje at eg leitte etter det på ein litt feil måte.

I: Korleis har det vore for dei rundt deg?

G: Eg føler at eg har vore veldig heldig, for eg har ikkje møtt noko særleg motstand rundt meg. Verken frå familie – og det har vore veldig tryggjande at eg har sloppe å måtte forsvare meg så veldig. Så det har vore ganske heldig. Eg har mange av dei same venene som eg hadde før, og det går eigentleg veldig fint. Vi snakkar ikkje nødvendigvis alltid om desse tinga, men dei veit at eg gjer det eg gjer, og dei har respekt for det. Så det er veldig greitt for meg.

I: No vier du livet ditt i ganske stor grad til dette her, og belagar det du er og det du trur på, og korleis du lever – blir du nokon gonger redd for at du tek feil, at du blir lurt liksom?

G: Eg har ikkje følt det i så veldig stor grad, men av og til så tenkjer eg: ’Ok, denne vegen her er kanskje ikkje riktig å gå, denne vegen her er kanskje riktig å gå’. Så noko tvil er det der, men eg føler eg kan bruke den tvilen til ei nytte, da.

I: At då kan du lese litt meir eller leite litt meir på innsida, eller?

G: Ja, eller så kan eg snakke med familien min, eller snakke med vener, som på ein måte også er på utsida, men som eg har tillit til. Og eg kan høyre litt på dei også, og det har eg merka at det har gitt meg mykje: å snakke med vennar og familie om sånne ting.

I: Ja, kva er det det hjelper med?

G: Det er på ein måte som å snakke litt med ein tredjepart, der kor ein får synspunkt frå ei anna side. Og eg trur det kan vere veldig nyttig å sjå ting litt frå utsida av og til, også. Ein blir kanskje litt ’teken med’ og sånn, i det ein held på med, og så klarer ein ikkje heilt å ha eit objektivt syn på det.

I: Livet ditt har teke ein veldig annan veg, enn det det kanskje kunne sjå ut som 15. mai 2014. Kvifor blei det dette her for akkurat deg, trur du?

G: Nei, eg trur det var kanskje litt flaks. Nokon gav meg eit godt tilbod og eg følte det tilbodet var for godt til å seie nei til. Det har kanskje litt med timing å gjere, og personlege preferansar og sånt. Ei blanding av fleire faktorar. Både dei eksisterande Hare Krishna, som ga meg moglegheita, og meg personlig, og også kanskje omgivnadene: I Noreg så er det jo rom for å praktisere på den måten, og tru kva ein vil. Og det er også ein støttande faktor til at eg tok dei vala eg tok.

I: Kor viktig var den staden du var på i livet, at du var i ei sånn bryting?

G: Ja, det trur eg er viktig. Eg budde aleine, hadde ikkje nokon forpliktingar sånn sett, eg gjekk ikkje på skule på den tida, så det var ein periode i livet mitt der eg hadde ganske mykje fridom. Og då brukte eg han på den måten, og det er eg veldig glad for.

I: Det er her du vil vere i livet?

G: Ja.