Xiāo Hóng

Ho stakk tidleg heimefrå. Åleine og gravid var ho nær ved å bli seld til eit bordell i den nordaustlege byen Harbin (Hāěrbīn) 哈尔滨. Der kom ho i kontakt med utgivaren og forfattaren Liú Hónglín 刘鸿霖, som var av mandsju-herkomst.

Dei slo seg etter kvart saman og valde seg òg forfattarnamn som blei eit ordspel når dei blei lesne saman. Ho kalla seg Xiāo Hóng 萧红 (Xiāo er eit etternamn, og hóng tyder «raud»), og han kalla seg Xiāo Jūn 萧军 (jūn tyder «hær»). Viss ein las det saman, kunne det lesast (med ein annan språktone på xiao) som Xiǎo xiǎo hóngjūn 小小红军 – «Den ørvesle raude hæren» – (xiǎo 小 tyder «liten»).

Xiāo Hóng sin første roman kom ut i 1935 i Shanghai. Han hadde tittelen Shēng sǐ chǎng 生死场 – Dødens og livets arena. Det var den første inngåande skildringa av livet til kinesiske bondekvinner under den japanske okkupasjonen av Nordaust-Kina, som tok til i 1932.

Etter eit turbulent og omflakkande tilvære – også forårsaka av dei dramatiske politiske tilstandane i perioden – og etter å ha brote med Xiāo Jūn i 1938, slo ho seg saman med forfattaren Duànmù Hòngliáng 端木蕻良, også han frå Nordaust-Kina. Til slutt reiste ho til Hongkong i 1940. Der gav ho i 1942 ut det mest kjende verket, Hūlánhē zhuàn 呼兰河转 – Krøniken om Hulanhe – som er eit rørande barndomsminne. Ho døydde i Hongkong det same året av tuberkulose.

Xiāo Hóng 萧红 (1911–1941). Frå Hūlánhé zhuàn 呼兰河转 – Krøniken om Hulanhe – (1942), frå del 3, avsnitt 7. Roman.