Verbe-genitijve
Verbe-genitijven bïjre
Gosse edtjebe soptsestidh guktie jallh man vuekien mietie gie maam dorje, dellie verbe-genitijvem nuhtjebe. Verbe-genitijve mahte goh adverbe jïh vuekie-hammojne aaj gohtjesåvva.
Verbe-genitijven minngie-gietije: –n.
Verbe-genitijve (vuekie-hammoe)
vaedtsien
Minngie-gietjie: –n
Mijjieh åejvie-verbem sojjehtibie presensisnie jallh preteritumesne, v.g.:
Presense
Dïhte båata vaedtsien.
Preteritume
Dïhte bööti vaedtsien.
Vïhtesjh! Eah gaajhkh verbh verbe-genitijvine (vuekie-hammojne) sjïehth.
1. laavenjasse
2. laavenjasse
Tjaelieh raajesidie daaroen-gïeleste saemien-gïelese. Nuhtjh verbe-genitijvem.
Bildet er hengende på veggen.
Han ble bare stående å måpe.
Mannen kom kjørende med snøskuter.
Jenta er sittende på gulvet.
Hunden kom springende mot meg.
Hvorfor er du stående her alene?
Barnet kom gråtende derfra.
Far er liggende på sofaen og ser på TV.
Jeg så ham komme gående langs veien.
3. laavenjasse
Guktie saemien-gïelesne verbe-genitijvem (vuekie-hammoem) nuhtjedh? Buerkesth.